Badanie weryfikujące koncepcję opublikowane 12 października w czasopiśmie Scientific Reports sugeruje, że użycie laserów do stopienia księżycowej gleby mogłoby stworzyć twardszy, warstwowy materiał, który można by wykorzystać do budowy dróg i lądowisk na Księżycu. Chociaż eksperymenty te przeprowadzono na Ziemi przy użyciu substytutu pyłu księżycowego, demonstracja wykonalności tej technologii sugeruje, że można ją odtworzyć na Księżycu.
Pył księżycowy stanowi główne wyzwanie dla łazików księżycowych ze względu na niską grawitację, a pył księżycowy unosi się w powietrzu, gdy zostanie poruszony i może uszkodzić sprzęt. Infrastruktura, taka jak drogi i lądowiska, ma zatem kluczowe znaczenie dla ograniczenia problemów związanych z pyłem i ułatwienia transportu na Księżycu. Jednak transport materiałów budowlanych z Ziemi jest kosztowny i konieczne jest wykorzystanie istniejących zasobów na Księżycu.
Naukowcy z Uniwersytetu Nauk Stosowanych w Ahlen w Niemczech, Federalnego Centrum Badań i Testowania Materiałów oraz innych instytucji tym razem wykorzystali laser na dwutlenku węgla do stopienia drobnoziarnistego materiału znanego jako EAC-1A (opracowanego przez Europejskiej Agencji Kosmicznej jako zamiennik gliny księżycowej) w celu symulacji, w jaki sposób pył księżycowy topi się na Księżycu w substancję stałą pod wpływem skupionego promieniowania słonecznego. Zespół eksperymentował z wiązkami laserowymi o różnej intensywności i rozmiarach (odpowiednio do 12 kilowatów i szerokości 100 milimetrów), aby stworzyć stały materiał. Odkryli jednak, że zastosowanie skrzyżowanych lub nakładających się wiązek laserowych może prowadzić do uszkodzeń. Z tego powodu opracowali strategię wykorzystania wiązek lasera o średnicy 45-milimetrowej do stworzenia struktury przypominającej trójkąt o bokach około 250 milimetrów i pustym środku, które można by wbudować w siebie, tworząc stałe powierzchnie w dużych obszary księżycowej gleby służące jako drogi i lądowiska.
Zespół obliczył, że aby odtworzyć tę metodę na Księżycu, należałoby przetransportować z Ziemi soczewkę o powierzchni około 2,37 metra kwadratowego, która zamiast lasera pełniłaby funkcję skupiacza światła słonecznego. Niewielki rozmiar wymaganego sprzętu może okazać się zaletą w przyszłych misjach księżycowych.
